Deze plannen voerden zichzelf niet uit. Ik moest hier bewust moeite voor doen en aan werken. Tegelijk merkte ik dat het eigenlijk niet veel energie hoeft te kosten om in vriendschappen te investeren. Bevriend zijn betekent niet dat je elkaar iedere week hoeft te spreken. Zeker als mensen verder weg wonen, is live contact niet altijd haalbaar: af en toe een appje of een kaartje tussendoor, kan net zo veel betekenen. Ik vraag dan naar de belangrijke (en onbelangrijke) dingen in het leven. Dat klinkt misschien strategisch, maar zolang je het meent en ook echt interesse in het antwoord hebt, zit je altijd goed. Oprechte belangstelling vindt iedereen toch fijn?
Wat je geeft, krijg je terug. Niet altijd, soms klikt het gewoon niet of pas je minder bij elkaar dan je dacht. Mijn aanpak blijkt te werken. Ik word weer vaker uitgenodigd voor verjaardagen, heb nieuwe vriendinnen gemaakt en maak ook regelmatig een praatje met de buren. De paar reünies die ik al heb gehad, waren heel geslaagd. Zo sprak ik een vriendin die ik 10 jaar niet had gezien, het voelde alsof ik haar gisteren nog had gesproken: dit geeft me zoveel energie!
Ik probeer rustdagen om de (zoals ik het noem) uitjes met mijn vrienden heen te plannen. Toch kan ik niet overal op ingaan. Soms moet ik iets afzeggen, omdat ik de energie niet heb. Maar doe je dat bij echte vrienden, dan nodigen zij je de volgende keer gewoon weer uit.
