Mensen met een chronische ziekte hebben vaak alle aanleiding om bij de pakken neer te zitten. Maar juist dan kan het helpen als je open staat voor lichtpuntjes. Hoe doe je dat? Hoe ga je om met tegenslag? Is jouw glas halfvol of halfleeg?
Ook ik had de neiging te focussen op alles wat niet lekker loopt. Waarom de situatie vergemakkelijken als het gecompliceerder kan? Haalde ik een onvoldoende voor een tentamen op school, dan moest ik de volgende keer beter mijn best doen van mijzelf. Gingen mijn nieren achteruit, dan probeerde ik allereerst mijn slechte nieren en de prognose te ontkennen. Eenmaal bij de dokter kon ik niet langer wegduiken voor de realiteit. Stijf van de stress bedacht ik dan hoe ellendig ik alles vond.
Toen ik door de jaren heen mijn situatie beter leerde te accepteren, begon ik anders tegen mijn slechte gezondheid aan te kijken. In plaats van me te richten op mijn energietekort en alles wat ik allemaal niet meer kan, kijk ik nu liever naar wat wel mogelijk is. En ik probeer me niet meer te ergeren aan gebeurtenissen waar ik geen invloed op heb.
Oké, ik heb sinds mijn niertransplantatie reden om de wereld zonniger in te zien. Maar de pijn van de operatie onderging ik als een tijdelijk ongemak. Het gevoel dat ik overal controle over moet hebben, liet ik los. En dat speelt sindsdien door in mijn hele leven. Want gaat het even wat minder? Het komt wel weer goed. En anders pas ik mij aan een nieuwe situatie aan. Dat is soms moeilijk, maar het helpt om me niet meer te verzetten tegen dingen waar ik toch niets aan kan veranderen. Een positieve levensinstelling sleept mij door moeilijke momenten heen.
Een voorbeeldsituatie: je hoort van de arts dat je binnenkort moet dialyseren. Hoe zou jij reageren?
