Onverwachts naar huis

Tegenwoordig is het contact zoveel makkelijker. We zetten regelmatig foto’s en updates online en versturen die per telefoon. Maakt niet uit waar we zijn, want overal heb je bereik. Contact op afstand gaat op deze manier heel makkelijk. Maar wat als je onverwachts naar huis moet omdat een van je dierbaren plotseling ernstig ziek is of sterft? Dan is eigenlijk alles ver weg…

Begin dit jaar kregen wij zo’n telefoontje. We waren in Spanje om te overwinteren. En toen was daar dat telefoontje. Of we direct naar huis konden komen om afscheid te nemen. Mijn vader was opgenomen in het ziekenhuis. Er bleek vocht in zijn longen te zitten. Na verder onderzoek werd ontdekt dat hij hart problemen had. Via een infuus kreeg hij zware medicijnen. Toen zijn zorgverleners de medicatie wilden afbouwen, werd duidelijk dat mijn vader geen eigen hartpompfunctie meer had. En volgde de conclusie dat hij niet lang meer te leven zou hebben. In eerste instantie is er stress en paniek. Daarna neemt je automatische piloot het over en begin je met inpakken. 

Ook deden we boodschappen voor onderweg. Daarna bleek het te laat geworden om nog te gaan rijden. We probeerden te slapen maar met dit nieuws en de stress die erbij komt kijken, lukte dat nauwelijks. De volgende morgen namen we heel snel afscheid van onze vrienden en buren op de camping. En zodra de slagboom openging, vertrokken we richting huis. Onderweg hadden we continu telefonisch contact en werden we op de hoogte gehouden van de situatie. Na twee volle dagen rijden en 2000 kilometer kwamen we aan in het ziekenhuis. 

Gelukkig waren we niet te laat en konden we elkaar in de armen sluiten. In de dagen na het telefoontje kreeg mijn vader een klein beetje eigen pompfunctie terug. Stapje voor stapje zagen de artsen een kleine vooruitgang en kwam mijn vader in een stabiele situatie. Spannend, maar stabiel. We zijn nu een paar maanden verder en gelukkig hebben we nog geen afscheid van hem hoeven nemen. Hij is, wonder boven wonder, nog steeds stabiel en geniet van de dagelijkse dingen en de mensen om hem heen. Na zulke momenten ga je weer nadenken dat het leven niet vanzelfsprekend is en dat het zomaar afgelopen kan zijn. Zo’n telefoontje, en alles wat er daarna gebeurde, doet je weer beseffen dat je in het nu moet leven. Niet alles uitstellen tot later, want wie weet is er geen later.