Gaat het al wat beter?

Het is dus in de basis een vraag die ik alleen maar kan waarderen. Zeker als de intenties goed zijn. Toch zit er een ‘probleem’ in de manier waarop de vraag wordt gesteld. In deze vraagstelling is er namelijk vrij weinig keuze om te antwoorden. Het antwoord is namelijk: ja of nee. En bij ‘nee’ dreigt het gesprek al snel zwaar te worden, en omdat mijn doel in het leven absoluut niet is om mensen te belasten met mijn ‘misère’ zal je ook zeker nooit een ‘nee’ als antwoord horen.

Het echte antwoord is: het gaat zeker beter in vergelijking met een aantal weken, laat staan maanden, geleden. Ik werk weer, ik doe leuke dingen en daar krijg ik energie van. Tegelijk moet ik mij goed realiseren dat ik nog steeds nierpatiënt ben en zal blijven. Mijn nierfunctie ligt nu rond de 30%, ik slik nog steeds dagelijks medicatie en ik heb helaas geen garantiebewijs gekregen bij de transplantatie. Dit antwoord zal je me niet zo snel horen geven in een gesprekje in bijvoorbeeld een lift. Toch is dit het eerlijke antwoord op de vraag of het al wat beter gaat.

Het zit in de natuur van mensen om in een gesprek vooral het positieve te belichten en ik doe dat zelf ook altijd graag. Een mooie eigenschap, maar ook wel een beetje oppervlakkig.

Dat ik de vraag nu, een aantal maanden na de operatie, krijg, is al wel wat beter te begrijpen dan toen die werd gesteld in de tijd dat ik nog in het ziekenhuis lag. Terwijl ik daar in bed lag met allerlei slangetjes van verschillende infusen, een mogelijke afstoting dreigde en ik vast zat aan een katheter, verscheen op mijn telefoonschermpje een appje met de tekst: gaat het al wat beter?

Na deze ervaring zal ik zelf niet meer zo snel aan iemand vragen of het al beter gaat. Ik geef de voorkeur aan een open vraag zoals: ‘Hoe gaat het met je?’ Er vanuit gaande dat de persoon dan eerlijk kan antwoorden.

En misschien is beter om het bij korte gesprekjes in de lift gewoon te houden bij: ‘Hey! Ben je naar de kapper geweest?’