En nu ik weer op mijn werk ben, gaat de zorg een beetje terug naar normaal, het nieuwe normaal dan wel te verstaan. Want patiëntencontacten verlopen nog steeds deels via bellen of videobellen. Wel hoor ik soms dat bellen zonder beeld erbij prettiger wordt gevonden, bijvoorbeeld omdat patiënten er dan tenminste niet over na hoeven te denken of hun haar wel goed zit.
Als je een tijdje van de werkvloer weg bent geweest, voelt het meestal al snel weer of je nooit bent weg geweest. Maar dit keer is dat toch anders. Het begint ermee dat de ingang waar ik normaal naar binnen ging, is afgesloten omdat daar onze Coronapoli is gevestigd. Er zijn ook minder collega’s in het pand aanwezig omdat een groot deel van het ondersteunend personeel nog deels thuis werkt. Hierdoor mis ik soms dat gezellige praatje met de secretaresse ’s ochtends. Ook zijn de wachtkamers minder vol en is er minder bedrijvigheid in de gangen.





