Standje Patiënt of Standje Normaal Doen

Allesbehalve. Ik ben springlevend en kom uit mijn gewone leven, uit de buitenwereld: ik moet straks echt naar de sportschool, heb een hond in de auto die nog uit moet, voer vanmiddag een gesprek voor mijn werk en moet daarna van alles uitwerken voor de volgende werkdag. Daarna niet vergeten afwasmiddel te halen bij het boodschappen doen en… o ja, die witte was nog even meepakken vanavond. De administratie moet maar wachten en stofzuigen kan ook wel morgen. Vanavond wil ik eigenlijk echt met Joaquim zitten, die allemaal vage hangouts heeft met drinkende maten, terwijl hij z’n eindexamen moet halen. En mijn lief verdient ook weer eens oprechte aandacht. Kortom, geen patiënt, daar in de wereld buiten deze draaideuren, maar een nogal overdreven drukke 50plus vrouw.

Maar alles verandert op het moment dat je wordt opgenomen. Ineens lig je hulpeloos achterover in een bed en heb je een bandje om je pols dat matcht met het bordje achter je hoofdeinde: patiënt. De wereld wordt zo groot als je kamer, waar de tijd ineens in trage minuten voorbij kruipt op de klok die prominent voor je neus hangt. De buitenwereld meldt zich in de vorm van bezoek.

Werk, kinderen, afspraken, hond: de hele agenda vol superbelangrijks wordt verrassend eenvoudig op pauze gezet. Alles is ineens klein en toegespitst op één ding: het lichaam en wat daar mis mee is. 

Daarna knap je op, als je geluk hebt, en mag je naar huis. Daar neem je dan hersteltijd. Dan ben je wel een soort patiënt, maar al een beetje minder, want sommige aspecten van het gewone leven, zoals pubers of de was, vragen weer om Standje Normaal Doen. En na een tijd voel je je weer genoeg hersteld en ga je weer meedoen. 

Hallo buitenwereld. Hallo Annemoon, doe je weer mee? 

De buitenwereld zit niet te wachten op patiënten. Als je meedoet, doe je mee. Als je werkt, werk je. Als je er kan zijn, ben je er. Zonder vage klachten als ‘moe’ of ‘nog niet helemaal fit’ of verhalen over welke pillen je slikt en wat voor nare ziektes je daarvan krijgt. Je bent er gewoon. En doet zo goed mogelijk mee. Of anders, als dat niet gaat, blijf je thuis en doe je blijkbaar niet mee. Alsof de buitenwereld zegt: ‘Wees dan patiënt en gedraag je ernaar.’ Maar moet dat altijd zo gaan? 

Wat ik me afvraag – ik ben het nog aan het onderzoeken en ik laat het weten als ik er een volgende stap in zet: zou er ook een tussenvorm bestaan?

Een aflevering van dit vervolgverhaal  gemist? Lees alle afleveringen van het Dagboek van een nierpatiënt.