Familiespook

Hij is net 22 geworden, dus ik probeer me nergens mee te bemoeien. Er alleen te zijn en hem te steunen. Bovendien denk ik bij alles wat ik hoor: laten we eerst eens het consult bij genetica afwachten. Daarna zien we alles in een bepaald perspectief en praten we verder. 

Een bepaald perspectief is: hij heeft niet mijn erfelijke ziekte. Vijftig procent kans. Kop of munt. En het andere perspectief: hij heeft mijn genetisch defect en zijn nieren zullen er tussen nu en zijn 50ste mee ophouden. Bij dat perspectief schiet ik meteen in standje ‘omdenken’. Nierproblemen? 

Prima mee te leven, heel goed te doen, kijk maar naar mij. Tadaaa. Ik ben zijn levende bewijs hoe goed je kunt functioneren na een transplantatie: ik heb zingevend werk, ik heb een relatie, twee leuke kinderen, ik geniet van muziek maken en van wandelen, kamperen en van borrelen bij de haard. Ik voel me ouder en wijzer dan voor ik wist dat ik een nierziekte had. Het dwingt me tot keuzes, tot verdieping, ik ben er eigenlijk dankbaar voor, ik… 

‘Mam, als ik die ziekte heb, wil ik geen niertransplantatie.’ ‘Wat!? Waarom niet!?’ ‘Omdat dat niet het leven is dat ik wil. Die kast vol pillen van jou en altijd maar dat ziekenhuis en dat je zwak en moe bent en zo vaak erge dingen hebt. Dat wil ik niet. 

En dan wil ik dus ook geen kinderen, want ik wil niet dat ze de kans lopen dat ze die ziekte overerven. Dat vind ik immoreel. Dus dan moet ik het uitmaken met Noor, want die wil heel graag kinderen en dat gun ik haar.’ 

Mijn moederhart huilt. Hij blijft liever alleen dan dat hij iemand opzadelt met wat ik heb. En er weegt ook schuld en schaamte mee. Het voorbeeld dat ik denk te geven, vrolijk de tango dansen met ons familiespook, komt niet helemaal over zoals ik dacht. Hij kijkt er dwars doorheen. Wat hij eigenlijk zegt is: Zoals jij leeft, met die zware last die ik je soms zie torsen. Zo? Nee. Dat nooit.

Dan is er de dag van het consult. Mijn zoon gaat eerst alleen naar binnen. Mijn andere zoon en ik wachten. Heel kort. Al na een minuut vraagt de arts of ik er even bijkom. 

‘Hij heeft het niet’, zegt ze, nog voor ik op een stoel zit. Ik schreeuw het uit. Volgens mijn 17-jarige in de wachtkamer is het op de hele afdeling te horen. Ik schreeuw van vreugde en omhels mijn zoon, die er nogal opgelaten bij zit. Zelfs de dokter heeft een rood hoofd van vreugde. 

‘Lieve schat!’ zeg ik in tranen. ‘Wat ontzettend fijn. Je bent ontslagen als patiënt.’

Een aflevering van dit vervolgverhaal  gemist? Lees alle afleveringen van het Dagboek van een nierpatiënt.