Tekst: Femke van Weperen / Foto: Anita Pantus
‘Langzaamaan werden mijn nieren slechter,’ vertelt Ben over de periode vóór zijn transplantatie. ‘Uiteindelijk kreeg ik te horen dat ik een nieuwe nier moest zoeken. Maar ik vond het lastig om zoiets aan een ander te vragen. Ik zeg altijd: ik vraag liever 20.000 euro aan iemand dan dit.’
En toen bood Nelly zich aan. Hoe ging dat?
Nelly: ‘Voor mij was het geen discussie. In de laatste jaren van Bens ziek-zijn waren er steeds meer zorgen en hij kon steeds minder. Het was een nuchtere afweging: dit is een orgaan dat ik kan missen. En tegenover de machteloosheid van een zieke partner die er mogelijk over één of twee jaar helemaal niet meer is… Ik was eigenlijk voor geen millimeter bang voor die operatie.’
Jullie bleken een goede match
Nelly: ‘Dat was een wonder boven wonder! Daar hebben wij hartelijk om gelachen. We zeggen altijd: als je ons bloed samen in één potje stopt, dan spettert dat eruit. Wij hebben zulke uitgesproken en verschillende karakters.’ Toen de nefroloog zei: Het is alsof jullie familie van elkaar zijn, zo goed matchen jullie met elkaar, was dat een enorm mooie meevaller.’ (Red.: Cruciaal voor een succesvolle transplantatie is dat stamcellen en kenmerken van het weefsel van een donor en patiënt zo goed mogelijk bij elkaar passen.)
Hoe verliep de periode na de transplantatie?
Ben: ‘Heel goed. Het laatste halfjaar voor de transplantatie dacht ik als ik opstond vaak: hoe ga ik deze dag doorkomen? Zo moe was ik. En nu is het eigenlijk andersom. Als ik iets intensiefs heb gedaan, bijvoorbeeld op de racefiets, dan heb ik meer tijd nodig om te herstellen. Dus dat is compleet omgedraaid. Bij Nelly verliep het herstel helaas anders.’
Nelly: ‘Ik had in de eerste weken lichamelijk veel ongemak en mijn belastbaarheid was lager. Ook mentaal kon ik minder aan: ik had moeite met informatie onthouden en met verschillende dingen tegelijk doen. Ook tafeltennis kost meer moeite dan voorheen. We kunnen niet met zekerheid zeggen of het door de narcose/operatie komt. En focussen liever op wat wél weer kan. We hebben altijd gezegd: we laten het ziek zijn ons leven niet bepalen.’
Ben: ‘Ik vond het soms wel lastig om te zien dat ik beter uit de operatie was gekomen dan mijn vrouw.’
Ontstond in deze periode het idee om een lied te laten schrijven?
Ben: ‘Dankjewel zeggen voor Nelly’s donornier is te makkelijk en voor mij dekte dat de lading niet. Een bezoek aan een optreden van Harry Hendriks bracht mij op een idee. Van onze kinderen hadden we kaartjes cadeau gekregen voor een concert van deze singer-songwriter. Ik kende hem nog niet. Zijn muziek en vooral zijn teksten raakten me. Dus de dag na het concert heb ik hem gemaild met mijn verhaal en de vraag of er een lied van te maken viel.
Ik mailde: Het hoeft geen lied te zijn met onze naam erin, maar een lied waarin we herkennen wat er gebeurd is en waar dankbaarheid uit spreekt. Harry stuurde als reactie dat hij dit een bijzondere vraag vond en dat hij erop terug zou komen. Enige tijd later ontving ik een mail met daarin de songtekst. Zout en Zuur stond er als titel boven.
De woorden waren mooi, maar ik was vooral benieuwd hoe het zou klinken als lied… In een tweede mail was de muziek bij de tekst te beluisteren. In dit bericht vermeldde Harry ook dat het nummer op zijn nieuwe cd zou komen. Die cd werd eind vorig jaar gepresenteerd.’
En toen kwam het lastige punt: Nelly verrassen?
Ben: ‘Ik wilde haar meenemen naar de albumpresentatie en niks zeggen. Maar mijn dochter vroeg: zou je dat nou wel doen? Je weet hoe mam is, die houdt niet van verrassingen.’
Nelly: ‘Ik hou niet van een bepaald soort dramatiek; waar Ben zelf wat meer van houdt. Hij denkt dan: ik doe een huwelijksaanzoek op het Sint-Pietersplein. En ik denk: moet dat nou?’ Dus werd het een middenweg: Nelly kreeg van tevoren te horen dat er een nummer voor hen bij zat tijdens de albumpresentatie. Maar pas die avond hoorde ze het lied voor het eerst.
Wat was je eerste reactie bij het horen van het nummer?
Nelly: ‘Ik was echt positief verrast over de mooie metafoor en de zachtheid waarmee het gezongen werd. Supermooi!’
Ben: ‘Iedereen die in een soortgelijke situatie zit, kan zich in het nummer herkennen. Dat vind ik knap.’
Zo gaat het nu
Bijzonder vinden Ben en Nelly alle steun die ze van familie en vrienden kregen. ‘Zoveel lieve mensen om ons heen: daarmee voelen we ons rijk.’ Na de transplantatie genoot Ben ook van iets wat al lang een wens was: met zijn jongste zoon de L’Eroica fietsen, een toertocht door de heuvels van Toscane. Dus zo goed gaat het weer.
Mooiste zinnen
Dit vindt Ben de mooiste zinnen uit de muzikale ode voor Nelly, zijn vrouw en donor:
Een deel van jou leeft nu in mij en sluit zich bij mij aan
Jouw liefde komt nog dichterbij, waardoor ik kan bestaan
Het nummer Zout en Zuur van Harry Hendriks staat op zijn album Kom dichterbij.
