Vrijdagmiddag kan ik meerijden met vrienden (luxe!). Bij aankomst blijken we niet de eersten te zijn, dus we kunnen gelijk bij een groepje aanschuiven. Al snel volgt de rest en is iedereen geanimeerd aan het kletsen. Het avondeten loopt wel, hoe traditioneel (of plaag ik nu?), een beetje vertraging op, maar eenmaal op tafel is het weer lekker. Leuk om bekenden te zien en bij te praten, maar ook leuk om nieuwe mensen te ontmoeten. Ik leef hier zo van op!
De meeste mensen in mijn directe omgeving zijn niet chronisch ziek. Hoewel er bij sommige vrienden weliswaar ergens een draadje los zit, ben ik meestal de minst fitte van de groep. En in de wachtkamer van het ziekenhuis kom ik vooral oudere mensen tegen. Daarom is dit weekend zo belangrijk voor mij; contact met leeftijdsgenoten die weten wat het is om nierproblemen te hebben.
Het is vooral herkenning, maar ook begrip. Zo hoef je niet uit te leggen waarom je moe bent. En het is eigenlijk vanzelfsprekend als je pillen slikt. Maar natuurlijk draait zo’n weekend vooral om heel veel gezelligheid.
Zaterdag rijden we naar de Loosdrechtse Plassen. Plan is om vanaf daar met het pontje of een zeilboot naar het eilandje Robinson Crusoë te gaan. Er liggen ook kano's voor de liefhebbers.
Helaas voel ik me niet zo goed. Ik was vlak voor het weekend al erg moe, waardoor ik me afvroeg of ik eigenlijk wel moest gaan.
