Daten met mezelf

Gebrek aan energie door mijn nierziekte overheerst bij dagelijkse bezigheden. Opstaan, studeren of werken, boodschappen doen, koken en afwassen. Het contact met familie en vrienden onderhouden. Sporten. En de deur uit om naar ziekenhuisafspraken te gaan.

Als mijn nierfunctie is gedaald, volgt de stress. Ik maak me dan zo’n zorgen! Meer onderzoeken in het ziekenhuis volgen. Soms wisseling van de medicatie en hierna door nieuwe bijwerkingen meer rust moeten houden. En ik had al veel nodig. Zo zijn mijn dagen snel gevuld en is er in mijn hoofd weinig ruimte voor iets nieuws. Een date heb je ook niet gelijk, die moet je eerst zoeken.

Dansfeesten beginnen vaak pas rond 11 uur ‘s avonds. Dan lig ik al op één oor. Dus mijn zoektocht eindigt dan al voordat deze kan beginnen. Ach, wat zou het tijd en inspanning schelen als die droomprins(es) bij mij zou aanbellen en dan voor de deur op één knie gaat. Maar… het leven is helaas geen sprookje. Een datingapp dan. Laagdrempelig vanuit je eigen huis, tot je in het echt 
afspreekt. Maar nadat ik midden in een chatgesprek ben geghost, laat ik die app maar even voor wat het is.

Mijn energie is kostbaar. De spaarzame momenten waarop ik me niet te vermoeid voel, ga ik voorlopig aan mijzelf besteden. Naar het theater, museum of de dierentuin? Daar kan ik in mijn eentje heen of met een vriendin.

Hetzelfde geldt voor eindelijk dat jurkje kopen, waarin ik me mooi voel. Me verwennen met een ijsje als ik er zin in heb. Of me gewoon in bed terugtrekken met een vibrator. Daten? Dat komt over een maand wel weer. Of twee.