Een nier bij leven doneren aan een naaste? Zes op de tien Nederlanders zou het overwegen

Op dit moment is er een fors te kort aan donornieren: zo’n 1200 mensen staan op de wachtlijst voor een donornier. Deze nierpatiënten wachten op een nier van een overleden donor. De gemiddelde wachttijd is bijna 2,5 jaar. Jaarlijks komt voor ongeveer 200 mensen de donornier te laat. Deze patiënten zijn overleden of inmiddels te zwak om nog te transplanteren.

Het besef dat je met een nierdonatie iemands leven kunt redden, motiveert veel mensen (34 procent). Bijna de helft (46 procent) van de ondervraagden zegt donatie eerder te overwegen als zeker is dat het geen nadelige gevolgen heeft voor de eigen gezondheid. Tegelijkertijd is 86 procent zich ervan bewust dat je alleen kunt doneren als je hiervoor gezond genoeg bent. De Nierstichting vraagt aandacht voor nierdonatie bij leven om mensen beter te informeren. De kans op complicaties bij nierdonatie bij leven is klein. Mocht een donor ooit zelf een nier nodig hebben dan krijgt hij of zij voorrang op de wachtlijst.

Uit het onderzoek blijkt dat de kennis over nierdonatie bij leven beperkt is. Een aanzienlijke groep geeft aan dat meer kennis over hoe doneren bij leven werkt en wat het traject inhoudt, hen zou helpen om nierdonatie serieus te overwegen. Slechts een kwart van de Nederlanders weet dat een nier van een levende donor gemiddeld meer gezonde levensjaren oplevert dan een nier van een overleden donor. Ook weet maar 23 procent dat van alle donornieren bijna de helft tegenwoordig al afkomstig is van levende donoren. Eén op de zes Nederlanders vindt dat mensen die kunnen doneren, moreel gezien ook de verantwoordelijkheid hebben om een ander te helpen.

Een nier van een levende donor biedt vaak grote voordelen. Zo gaat een donornier van een levende donor gemiddeld twee keer zo lang mee als een nier van een overleden donor. Ook kan transplantatie vaak eerder plaatsvinden, waardoor patiënten niet of minder lang afhankelijk zijn van dialyse. Tom Oostrom, directeur van de Nierstichting: ‘Nierdonatie bij leven maakt van een punt een komma. Het geeft patiënten echt hun leven terug. Bovendien kan het de wachtlijst verkorten en patiënten meer gezonde levensjaren geven.’

Journalist en presentator Diana Matroos (54) is sinds haar vijfde nierpatiënt. Afgelopen zomer kreeg ze een nier van haar partner René. Een transplantatie die bijna niet doorging, omdat hun bloedgroepen niet matchten. Toch durfden artsen het aan. ‘René heeft mij mijn leven teruggegeven.’  Maanden later voelt Diana zich als herboren. 'Ik heb een nierfunctie die ik 35 jaar niet heb gehad.' Samen met regisseur Jessica Gorter maakte ze de documentaire ‘Leven Geven – a love story’ en ging ze samenwerken met de Nierstichting. 'Mijn wens? Dat Nederland aan de keukentafel meer gaat praten over nierdonatie bij leven. Elk jaar komt voor 200 mensen een donornier te laat. Als meer mensen bij leven doneren, kan die wachtlijst korter worden.'