‘Nog geen seconde spijt van mijn nierdonatie’

Joey wist al jong dat hij ooit een nieuwe nier nodig had. Zijn vader had een niertransplantatie gehad, zijn zus ook. De nierziekte in hun gezin bleek erfelijk. Op zijn 21e had Joey een nierfunctie van nog maar 35 procent. 'Ik maakte me er niet druk om. Gewoon doorgaan met mijn leven. Een beetje struisvogelpolitiek.'  

Die struisvogelpolitiek werkte, totdat het toch opeens veel slechter ging met Joey. Er was een nieuwe nier nodig. Na een voorlichtingsavond van het Nierteam aan Huis meldden meerdere mensen zich aan als mogelijke donor. 'Maar één iemand kon het medische traject in. Dat werd Teun.'

Een logische keuze

Teun had al veel langer over een mogelijke nierdonatie nagedacht. 'Ik zag dat Joey ziek was. Én dat er binnen zijn gezin niemand was die een nier kon geven.' Teuns vrouw stond achter zijn beslissing, maar dat ging niet vanzelf. 'Onze kinderen waren drie en zes. Je zoekt uit wat de risico's zijn. Die zijn relatief klein, en in de meeste gevallen ga je er qua gezondheid niet op achteruit.' 

Teun ging als eerste onder het mes, Joey daarna. 'Toen ik uit de narcose kwam, hoopte ik vooral dat het goed ging met Teun,' zegt Joey. 'Ik voelde me een beetje schuldig. Toen ik hem zag, dacht ik: wow, jij hebt dit echt voor mij gedaan.' In januari stonden ze samen alweer in de sportschool. 'De nieuwe nier heeft mij veel kracht gegeven. Ik voel me weer fit.' 

De donatie heeft ook Teun iets gegeven. 'Waardering en respect voor mezelf. Ik ben er trots op, zonder dat van de daken te schreeuwen. Ik zeg niet zo snel tegen mezelf dat ik iets goed heb gedaan. Maar dit? Dit hebben we echt goed gedaan. Hier heb ik nog geen seconde spijt van gehad.'