‘Ik had het vertrouwen dat het goed zou komen’

Maryem werd geboren met een open rug. Door complicaties werd op zesjarige leeftijd een van haar twee nieren verwijderd. De artsen wisten dat de andere nier het op termijn ook zou begeven. Toen dat moment dichterbij kwam, gaf Maryem drie namen door aan het ziekenhuis: van haar vader, zus en tante Farha. Die laatste bleek de perfecte match. 

Niet te lang bij stilstaan

‘Het voelde logisch,’ zegt Farha. ‘Maryem is niet alleen mijn nichtje, maar ook mijn maatje. Ze heeft zoveel te verduren gehad.’ Twijfel was er niet. Ook niet op de operatietafel. ‘Wij zijn moslim. Dan weet je: het leven is niet maakbaar. Wij plannen, maar uiteindelijk ligt het in Gods handen. Dat geeft rust.’ Maryem vult aan: ‘Alles wat gebeurt, gebeurt met een reden. Dat vertrouwen heeft ons allebei geholpen.’

Het gevoel moet kloppen

Na zes weken ging Farha alweer aan het werk. ‘Ik kan alles wat ik voor de operatie ook kon. Ik loop nog steeds hard en eet alles wat los en vast zit.’ Ze hoopt dat hun verhaal mensen aan het denken zet. Vooral in hun eigen gemeenschap, waar nierdonatie soms een lastig onderwerp is. ‘Het gevoel moet kloppen, je gezondheid ook. Maar als dat zo is, kan het veel betekenen. Er verandert niks aan je eigen leven. Maar alles aan dat van de ander.’

Farha werd als eerste geopereerd, daarna Maryem. In de operatiekamer zeiden de dokters iets tegen haar wat Maryem nooit zal vergeten: ‘We hebben een heel mooie nier voor je.’ Toen ze wakker werd, voelde ze meteen warmte. ‘Voor de operatie had ik het altijd koud. Ik zei tegen mijn broertje: mag ik water? Ik heb het zo warm!’ 

Maryem zit in een rolstoel en heeft nog steeds gezondheidsproblemen. Maar de transplantatie heeft haar leven ingrijpend verbeterd. De heftige jeuk is weg. De uitzichtloosheid ook. ‘Mijn nierfunctie ging alleen maar achteruit. Nu kan ik weer vooruitkijken. Ik ga mijn studie weer oppakken, als pedagogisch medewerker.’