Voor John staat nog een onverwacht bezoekje aan de longarts in de agenda. Het kuchje dat hij na inspanning steeds heeft, is voor de nefroloog aanleiding dit nader te laten onderzoeken. Het zal wel gerelateerd zijn aan zijn conditie, maar er wordt niks aan het toeval overgelaten.
De longfunctie was bij een laatste meting niet goed genoeg, waardoor deze na 2 weken opnieuw moet worden gemeten. Toch weer een zorg. Achteraf zorg voor niks. De eerste meting blijkt door gebruik van een verkeerd mondstuk niet goed gegaan. Dus niks aan de hand, de tweede keer wordt een prima longfunctie vastgesteld. Normaal ben je dan alleen opgelucht, nu brengt deze misser ook meteen een andere emotie met zich mee. Noem het frustratie of boosheid. Weer 2 weken verloren, weer langer wachten op die oh zo belangrijke ingreep.
