Buikgriep

Steeds denk ik: nu gaat het vast beter. Daarom bel ik het ziekenhuis niet. Tot ik echt niets meer binnen houd en mijn tong dik en raar aanvoelt in mijn mond. Dit gaat zo niet langer. Dus bel ik eindelijk het ziekenhuis. 

Bloedonderzoek wijst uit dat mijn nierfunctie is gedaald. Voor verder onderzoek vraagt een arts of ik mijn ontlasting in een buisje wil scheppen. Haar advies luidt: meer drinken en afwachten. Klinkt simpel, maar het lukt me niet om iets binnen te houden. En is verder afwachten nu wel zo verstandig? 

Een vriendin dringt erop aan opnieuw het ziekenhuis te bellen. Het voelt een beetje als zeuren, toch pak ik de telefoon. Deze keer sturen ze me direct door naar de Spoedeisende Hulp. Mijn lichaam is inmiddels flink uitgedroogd en de nierfunctie is nog slechter geworden. Het gaat zelfs zo slecht dat een opname onvermijdelijk blijkt. Voor ik het weet, lig ik in een ziekenhuiskamer.

Mijn medicatie wordt aangepast: ik moet tijdelijk stoppen met een afweerverlagend medicijn, opdat mijn lichaam de infectie beter kan bestrijden. En ik krijg extra prednison. Via een infuus wordt veel vocht toegediend. Ondertussen blijf ik heen en weer rennen naar de wc. Nader onderzoek toont aan dat ik het sapovirus heb, een onbekend broertje van het norovirus. Pas na vier dagen zijn mijn nieren en ikzelf voldoende hersteld. De buikgriep is verslagen!

Wat een schrik. Ik had er geen idee van dat uitdroging zo snel kan gaan. Buikgriep kan meer schade aanrichten dan ik dacht. Mijn donornier werkt gelukkig nog goed, maar de nierfunctie is lager dan voorheen en mogelijk blijft dat zo. Inmiddels besef ik dat je bij klachten niet te lang moet wachten met hulp inschakelen. Nieren zijn kwetsbaar en juist door snel in actie te komen, kun je veel ellende voorkomen. 

Tekst: Bianka Holtermann