Samen strijden tegen nierziekte: Belinda’s missie

In 2005 kreeg Belinda's moeder een donornier van haar vader. Die levensreddende donatie vieren ze elk jaar. Dit jaar was het 20 jaar geleden. Een mijlpaal. Maar het feest kreeg een rauw randje. “Begin dit jaar kreeg mijn moeder complicaties na een nierbiopsie. Haar nierfunctie kelderde naar 11%. Dat kwam hard binnen,” vertelt Belinda.

De moeder van Belinda ontdekte haar nierschade pas toen het al te laat was. Haar nierfunctie was al zó laag dat ze meteen op zoek moest naar een donornier. Vanaf dat moment draaide haar leven om buikspoelingen – elke twee uur. 

Gelukkig bleek de vader van Belinda een match. Inmiddels leeft haar moeder al 20 jaar met zijn nier. “We kregen 10 tot 15 jaar. Twintig is bijzonder. Maar het blijft spannend. We weten hoe kwetsbaar die nier is.” 

De afgelopen jaren zagen ze de nierfunctie van haar moeder langzaam afnemen. Deze winter ging het bijna mis. “Maar ze heeft gevochten. Die sterke donornier doet het weer. Dat geeft hoop.” 

Tien jaar na de transplantatie besloot Belinda: ik doe mee. "Mijn vader gaf aan dat de komende jaren spannend werden. We kregen namelijk 10 tot 15 jaar. Ik besloot: ik wil meer doen dan alleen een maandelijkse donatie." 

Ze meldde zich aan als collectant voor de Nierstichting en is nu coördinator in haar wijk. Daarnaast collecteert ze ook in een andere wijk. Het werd haar missie om samen te strijden voor gezonde nieren voor iedereen. “Elke euro telt. Of je nu een collectebus draagt, een QR-code deelt, of online collecteert - jij maakt een verschil.” 

Volgens Belinda is collecteren simpel. “Het kost je maar een paar uur. Terwijl je er levens mee redt. Waarom zou je het niet doen?” 

Wat haar elk jaar weer motiveert? De saamhorigheid. 

Belinda’s verhaal is een wake-upcall. Nierziekte komt vaak te laat aan het licht. Onderzoek en bewustwording zijn keihard nodig. Ook aandacht voor nierdonatie bij leven. Want dat redde het leven van haar moeder. 

“Als we daar niets van hadden geweten, stond ik hier nu niet. Deze strijd is nog lang niet gestreden. Dus ik blijf meedoen. Voor mijn moeder én voor alle andere nierpatiënten.”